DZIECKO DOBRZE WYCHOWANE..... TEMAT KONTROWERSYJNY

Wczorajszy dzień, po odebraniu Józia z przedszkola poszliśmy na lody. Lody były okropne, nie będę wymieniać nazwy lodziarni, bo jeszcze będę mieć kłopoty :) Kiedy dzieciaki jadły lody w "ogródku lodziarnianym" , ja podeszłam do Super Pharm po mokre chusteczki, lody były zrobione głównie z wody więc wszyscy byliśmy oblepieni.  Po 5 minutach jak wróciłam koło naszego stolika kłębiły się dwie kobiety z trójką rozwścieczonych dzieci. Już czyhały nad stolikiem, prawie że wygoniły Zuzie i Józka swoją zaborczą walką o stolik. To już do przeżycia, ale nie przepadam za takim brakiem kultury i stanie nad kimś jak je, piję czy po prostu rozkoszuje chwilą przyjemności. Dzieciaki w wieku 6-8 lat zachowywały się bardzo głośno, jedno z nich wrzeszczało i wyzywało własną mamę od głupich i  durnych, a mama stała taka bezradna, zrobiło mi się jej żal. Jak ona się musiała czuć podle, jak jej własne dziecko, które tak bardzo kocha wyzywa je z powodu niesmacznej gałki lodów... Dlaczego teraz tak dużo dzieci przekracza granice szacunku do własnych rodziców- czy to jest "ta wolność dzieci" czy ich największe nieszczęście- nie mają granic i brak szacunku dla osób najważniejszych w ich życiu. Zaczęłam sobie rozmyślać ponownie nad wychowaniem, nad modelami rodzin, nad tymi mami  zdominowanymi przez własne dzieci...jaka to jest tragedia...Czy my wychowani w latach 70-80 lub wcześniej śmiali byśmy krzyknąć do swojego rodzica, wyzwać go? Nie, nie...bo dzieci były wychowywane w granicach, znały swoje miejsce w rodzinie, i nie mówię tu, iż dziecko nie ma mieć swojego zdania, powinno je mieć i powinniśmy hodować w nim swoją świadomość, ale nie powinno nikogo też krzywdzić swoim zachowaniem i go obrażać. Moim zdaniem jeśli prosimy o co dziecko, to powinno to wykonać, my też wykonujemy szereg czynności, za którymi nie przepadamy albo nie znosimy, ale życie to obowiązki i przyjemności i koniec. Wracając do tej mamy od lodów to wyobraziłam sobie ją i jej syna za kilka lat dalej, przecież to się nie zmieni, jeśli nie zostanie mocno zahamowane. Mama poszła z dzieckiem na lody, dzieci powinno było się cieszyć i być po prostu wdzięczne, a tu takie zachowanie. Ja wiem, iż teraz dzieci mają i mogą mieć wszystko i po prostu poprzewracało im się w pupciach. Rodzina to system, w systemie każdy powinien mieć swoje miejsce, tak jest łatwiej. Dlaczego kiedy dzieci z patologicznych rodzin wchodzą w role mtaki/ojca  to jest właśnie karygodnie postrzegane, "biedne dzieci" sobie myślimy, ale kiedy dziecko " z normalnej rodziny" wchodzi rodzicom na głowę, wpiernicza się w relacje żona-mąż, podejmuje decyzje co robimy, bo na nas wymusza coś, to nie jest patologiczne? Kurcze właśnie, że jest. Jest to patologia taka sama. Zastanowiliście się czasami skąd różne te choroby :anoreksje, bulimię, wszelkie nałogi....i nie występują w rodzinach patologicznych wyłącznie, jest to często efekt problemów rodzinnych, braku dobrych relacji z najbliższymi, szczerości i granic. Przykro jest mi okropnie, jak patrzę na zagubionych nastolatków. Niestety to wychowanie wpływa czasami na ich zagubienie, brak wymagań , brak nauki pracowitości i cierpliwości co do oczekiwanych rezultatów. Co jest wyznacznikiem, iż dziecko jest dobrze wychowane- dla mnie jest, że nie muszę się za niego wstydzić, Kocham swoje dzieci, szanuje, ale ona mają mnie też szanować, mój czas i moje zdanie. Spędzam z nimi bardzo dużo czasu,gram, biegam, skaczę, marzę razem z nimi, ale też wymagam i nie zgadzam się ze wszystkim, jestem szczera wobec nich, ale nigdy nie kompromituje przy innych ludziach, nie upokarzam i nie ośmiesza, tłumaczę im o godności człowieka, o szanowaniu wolności, ale podkreślam, iż ich zachowanie ma nie krzywdzić innych. Nie muszą każdego lubić i bawić się z kimś kogo nie lubią, bo tak wypada, ale mają być dla tej osoby mili, po porostu mili. Nie mówię do Józka, który ma skłonność do łobuzowania, że ma być grzeczny, tylko miły. Grzeczny to jaki? Miły -wiadomo o co chodzi. Jeśli wchodzimy do sklepu, to po drodze uzgadniamy co kupujemy, lub co ja mam kupić i nie mam awantur w sklepie, kiedy idziemy na plac zabaw określamy jasno czas wyjścia, by nie było nie domówień. Oczywiście są negocjacje miedzy nami, ale bez krzyku i wyzywania się wzajemnie. Naprawdę nie trzeba szukać idealnej formy wychowania, bo ona już istnieje, wymagajmy od siebie i od dzieci i będzie dobrze.



To mi się kojarzy z piosenką z Akademii Pana Kleksa, na temat tego, co trzeba robić, aby być zdrowym, żadnych "złotych środków"..."Biegać, skakać, latać , pływać...." Wychowanie też jest proste- wymagać, szanować i być miłym.

Prostę,  prawda?


Paulina-mama Zuzi i Józia

PRZEMOC W ZWIĄZKU

            Dzisiejszy temat posta został zainspirowany krzykiem na ulicy pewnej pary, gdzie jedna jak i druga strona rzucała "ku...." itp. w czasie kłótni. Ludzie nie wyglądali "patologicznie" na pierwszy rzut oka, ale ich wymiana zdań mijała się z "kulturalną kłótnią". Od razu moje myśli przekierowały się na powstające pytanie w mojej głowie, czy lepsze są kłótnie takie "uzewnętrzniające się", czy takie w domowym zaciszu. To od razu przekierowało z kolei mnie na myśl o rozmowie z kobietą, która doświadczyła regularnie przemocy domowej w domowym zaciszu. Przemoc była głównie psychiczna z elementami fizycznej. Kobieta bała się odejść z powodu "braku pewności siebie", iż sama sobie poradzi z dwójką dzieci. Partner na ogół idealny, w domu zaś, często podsycany alkoholem, stawał się katem dla swojej rodziny w domowym zaciszu. Kobieta owa jest przepiękną, wykształconą osobą, jak pierwszy raz się na nią patrzy od razu przychodzi na myśl, iż taka piękna i mądra osoba, na pewno ma cudownego męża. Pozory mylą.

W czasie kilku rozmów z  K. nakreśliła mi jak się czuła będąc w takim związku przez kilka lat. Jak żyła nadzieją i strachem na przemiennie, jak czekała, iż może się zmieni, jak miał okres kilku dni "życzliwych" dla swojej rodziny, a potem wielki strach i rozczarowaniem, bo koszmar zaczynał się od początku. Zawsze słuchając takich opowieści mam wrażenie jak by taka osoba, była na wiecznej karuzeli emocjonalnej, ciągle to samo i nie ma końca jasnego, ani początku, a dokoła pełno emocji dotykających wraz z każdym obrotem. Każdy dzień nie wiadomo jak się skończy i zacznie, czy ranek znów będzie nerwowo, czy znów będzie w pośpiechu jadła z dziećmi śniadanie i wręcz panicznie uciekała z domu, aby jak najszybciej uniknąć całkowitego rozwścieczenia "męża", bądź ze strachem w oczach, kiedy jego nie ma do 20, wsłuchiwała się w zamek drzwi, czy wchodzi już piany, czy zaraz zacznie się awantura. Asekuracyjnie już przeniosła się razem z dziećmi do ich pokoju, włączyła lampkę i próbując uśpić jak najszybciej dzieci, aby uniknęły patrzenia znów na ojca, poniżającego ich mamę. Odczuwa ulgę jak uda się uśpić dzieci, zanim on przyjdzie, rozkoszuje się chwilą ciszy i spokoju, obcałowuje swoje dzieci i je tuli, przepraszając im po cichu, iż pozwala im  na "takie życie". Kładzie się obok dzieci i zasypia w spokoju, na wszelkim wypadek zamyka drzwi od pokoju i gasi światło, może jak będzie ciemno, to "kat" nie wejdzie i da im spokój. Zasnęła, ale budzi się co chwile, już ma omamy słuchowe, że "mąż" wchodzi, rytm serca ma cały czas przyśpieszony. Patrzy się na dzieci jak spokojnie śpią, bierze ręki córeczki i mocno ją całuje, głaszcze synka po głowie,  szepcze "kocham cię", postanawia, iż musi coś z tym zrobić, znaleźć silę, jutro pójdzie gdzieś.....zasypia. Udało się przespać kilka godzin. Dzieci śpią, po cichu otwiera drzwi, ma cichą nadzieje, że może nie przyszedł. Niestety jest, śpi na kanapie. Po cichu idzie do ubikacji, nie chce go obudzić, jeszcze chwila spokoju-to jest takie cenne. W ciszy przygotowuje śniadanie dla dzieci, już dzień wcześniej przygotowała ubrania i potrzebne rzeczy do wyjścia, by jak najszybciej wyjść z domu. Po cichutku budzi dzieci, głaszcze je, tuli i stara się być jak najbardziej szczęśliwa mamą na świecie....i jest , tylko jest też smutna i zagubiona, nie wie czy do dzieci przemawia jej uśmiech, ale ma nadzieję, iż one wierzą w jej szczęście. Dzieci ubrane, szybciutko śniadanie i wyjście, ranek minął spokojnie, ale co będzie wieczorem? W ciągu dnia w pracy, kiedy dzieci w szkole jest jakoś dobrze, ale powrót do domu,  jest zawsze czasem mocno stresującym. Miesza się strach z nadzieją. Wchodzą do domu, prosi dzieci, aby za bardzo nie hałasowały, w głowie ma poukładany rozkład dnia, co robić z dziećmi, aby nie prowokowały "tatusia". Wchodzą, jest w domu, dzieci witają się z tatą w sposób "poprawny", ona nigdy nie nastawia dzieci przeciwko ojcu.Tłumaczy, iż jego wyzwiska do niej i sposób odzywania się, jest nie właściwy i nikt do nikogo nie powinien się tak odzywać.Nie wie czy do dzieci trafiają owe uwagi, ale jest tak zagubiona, że sama nie wiem co myśleć, Dziś "pan i władca", ma dobry humor, znów zapala się lampka "Nadzieja", iż może jest w nim wiele dobrego, może to ona coś robi złego, iż on taki jest. Spędzają miło dzień. Oczywiście kiedy dzieci idą spać, po tak miłym dniu należy zakończyć go seksem. Poranek, ona pełna nadziei, wstaje i widzi już "męża "podirytowanego", bo nie ma mleka do kawy i się zaczyna. Szybko asekuracyjnie przymyka drzwi do dziecięcego pokoju, aby dzieci nie słuchały awantur i wyzwisk pod jej adresem: jaka jest beznadziejna, nieporadna, niezorganizowana, i do niczego się nie nadaje. Kobieta stara się nie odzywać, idzie do łazienki, kąpie się-tam wylewa łzy, maluje się i ma nadzieję, że zaraz  usłyszy trzaśnięcie drzwiami i będzie mogła spokojnie wyjść z łazienki, nie czując się jak intruz w swoim domu. Ociera łzy, stoi przed lustrem i mów " wszystko będzie dobrze", zbiera się w garść i budzi dzieci. Wychodzą, cały dzień pracy myśli co znów będzie...... I tak cały czas.  Kobieta o której piszę, odeszła od męża, ale 9 lat żyła w takim związku.  Co ją hamowało żeby odejść? Żyjąc dłuższy czas  z osobą , która mówi Ci, że jesteś beznadziejna, nic nie umiejąca, brzydka, wyzywa cię, można stracić grunt po nogami i słuchając takich słów o sobie, zaczyna się w nie wierzyć, niby je odrzuca, złościmy się, ale wchodzą one w naszą psychikę i powodują niezwykłe spustoszenie w naszej ocenie nas samych. Mając dzieci czasami mamy tak silną potrzebę, aby ta rodzina była "kompletna", iż żyjemy nadzieją na "lepsze jutro", po czym mamy wyrzuty sumienia, iż nie potrafimy zapewnić dzieciom normalnego życia i możemy zacząć wierzyć, iż naprawdę jest się beznadziejnym.

Czasami słyszę rozmowy kobiet o innej "A czemu ona nie odejdzie??". Jest mnóstwo powodów, przez które ofiary żyją dalej ze swoim katem, zamiast oceniać, starajmy się je zrozumieć i pomóc. Często owe kobiety mają nałożoną maskę "idealnego domu", czasami są mniej cierpliwe wobec swoich dzieci, czasami są smutne..... ale większość z nich nie potrafi samej odejść...są pełne obaw i potrzebują pomocnej dłoni.

https://www.youtube.com/watch?v=_2B_LZp6aa8


Oto linki dla osób potrzebujących pomocy;

http://www.niebieskalinia.info/index.php/przemoc-w-rodzinie/8-rodzaj-przemocy

http://www.telefonzaufania.org.pl/telefony_zaufania_wykaz.html

http://www.polishexpress.co.uk/ruszyl-polski-telefon-zaufania-w-uk/

http://www.dw.com/pl/niemiecki-telefon-zaufania-dla-kobiet-tak%C5%BCe-po-polsku/a-17547570

POMAGAJMY, POMAGAJMY I JESZCZE RAZ POMAGAJMY - TYDZIEŃ Z KASIĄ

Kilka dni temu miałam okazje poznać cudowną  osobę - Kasie, którą los doświadczył- komplikacje po porodzie spowodowały uwięzienie cudownej duszy w ciele odmawiającym posłuszeństwa. Kasia mieszka ze swoją mama Danusią- bardzo dzielną kobietą, która dołożyła starać, aby wykształcić córkę. Kasia jest osobą radosną, która jest wolontariuszem i odwiedza dzieci w szpitalach, rozdając im zabawki. Sama mówi, iż kiedy widzi chore dzieci to ona jest okazem zdrowia. Jakie to są cudowne słowa, trzeźwiące moją psychikę. Czasami my osoby zdrowe i posiadające zdrowe dzieci nie doceniamy faktu, iż mamy szczęście mając to co mamy.

Życie rodzin z dziećmi potrzebującymi więcej opieki jest bardzo dużym wyzwaniem dla rodziców/opiekunów jak i rodzeństwa. Kiedy rodzice oczekują na dziecko zazwyczaj rozmyślają o zdrowym, ślicznym bobasku, z którym razem będą chodzić na spacery, przewijać pieluszki, śpiewać kołysanki itp. Kiedy nadchodzi moment weryfikacji marzeń, pragnień z rzeczywistością jest to bardzo trudna sytuacja dla wszystkich, nagle wszystkie plany, marzeń rodzinne zostają zepchnięte na dalszy plan. Ile to trzeba siły psychicznej, aby poradzić sobie z nową rzeczywistością. Trzeba myśleć jak i gdzie iść na rehabilitację, jak sobie poradzimy finansowo, skoro jedna z osób musi zrezygnować z pracy, kto się zajmie rodzeństwem i innych mnóstwo wątpliwości.
Kiedy wczoraj słuchałam opowieści mamy Kasi- prawie 90-letniej kobiety, która spędzała czas pod klasa szkolną, aby przewieźć córkę z jednej klasy do drugiej, dopilnowała, aby zdała maturę i dzień po dniu się nią zajmowała, nie mając czasu dla siebie, pomyślałam o tych mamach co nie mają owych problemów a i tak stękają. Na przykładzie takich mam jak Pani Danusia można widzieć jak nasza psychika i nasza fizyczność- jeszcze kilka lat temu sama potrafiła unieść Kasie-jest oceanem możliwości, tylko sami się ograniczamy i spędzamy czas na użalaniu się i skupiamy się na pierdołach. W takich rodzinach, jeśli małżeństwo wytrzyma napięcie i zaakceptuję niepełnosprawność dziecka nie ma czasu na kłótnie o skarpetki czy nieumyte naczynia, zazwyczaj jedna osoba skupiona jest na wożeniu dziecka na wszelkie zajęcia, układania opieki nad pozostałymi dziećmi, zaś druga osoba musi zapewnić pieniądze na wszystko.  Ile wokół nas jest takich osób, które żyją z takim problemami do końca życia..Achh... ile ja mam szczęścia, że mam zdrową rodzinę.. Spotkania z Kasią i jej mamą pokazują jak życie nie jest sprawiedliwe, bo nie jest i nigdy nie będzie, dlatego według mnie należy dzielić się szczęściem- i nie tylko chodzi o pieniądze, ale o inne formy-ile osób młodych, które mają wolnym czas mógłby zamiast siedzieć na FC podejść do starszej sąsiadki/sąsiada i pomóc jej w zakupach, bądź w innej formie coś naprawić, naprawdę każdy z nas jak by chciał poświecić choćby 2 h tygodniowo na jakąś formę pomocy było by cudownie. Zwłaszcza ludzie młodzi, dzieci -ile się mówi do dzieci, aby były empatyczne, wrażliwe na cudzą krzywdę, ale mało jest form takich konkretnych. Moja Zuźka miała okazję poznać Kasię i kiedy wyszłyśmy do domu, sama powiedziała, "Kasia po mimo tego, iż jest chora jest pełna radości". To jest dla mnie bardzo ważne, aby bąble były oswojone z tym, iż są wokół nas osoby bardziej potrzebujące pomocy i to nie tylko te w Azji czy Afryce, ale też obok nas, nawet w naszej bramie czy osiedlu są osoby, którym dobrze by było zaoferować pomoc, czasami będą negowały ją na początku, ze wstydu, braku zaufania czy innych powodów indywidualnych, ale wierzę w to, iż w końcu zgodzą się na oferowaną przez nas nieinteresowaną pomoc. Wczoraj mając w głowie tydzień spotkań z Kasią jechałam z Józkiem na otwarte zajęcia taneczne i zabłądziłam, zapytałam się Pani wychodzącej ze sklepu, gdzie jest owa ulica, a ona "Proszę wsiadać to Panią podwiozę".Jakie było moje zdziwienie. W czasie jazdy zapytałam się czemu mi pomogła, iż to rzadkość zapraszać osobę nieznajomą do auta, a ona do mnie "Bo ja mam miłość w sercu i to każe mi czynić dobrze"....Jak cudownie, że są tacy ludzie wokół nas... Trzeba sobie pomagać, a nie odwracać głowę, nigdy nie wiemy kiedy my będziemy potrzebowali pomocy albo nasze dzieci....i jak wszyscy odwrócą od  nas głowy,...

Zapraszam na stronę Kasi,wejdźcie i zobaczcie jaką jest cudowną osobą www.kasiapajacyk.pl


Kasia zbiera maskotki, samochodziki jak i artykuły plastyczne dla dzieci ze szpitala, może ktoś chce pomóc??


Potrzebuję też fryzjerki,do której Kasia mogła by się udać w centrum Wrocławia?



Paulina-mama Józka i Zuzi

I ZNÓW W AZJI...WAKACJE ...WAKACJE SINGAPUR-TAJLANDIA-MALEZJA

Achh... słońce ...woda to jest właśnie to kiedy w Polsce nie zbyt pogoda nas rozpieszcza... czas wakacji w okresie zimy w Polsce. Tym razem spędzaliśmy wakacje wraz ze znajomymi, którzy również mają synka w wieku naszego Ziuta. Od 5 dni jesteśmy w Polsce i już mi tęskno do Azji :(.
Naszą podróż zaczęliśmy 27 stycznia, celowo nie pisałam nic, gdyż chciałam zrobić sobie detoksykacje internetową i się udało. Aktualnie jest 18 wieczorem, lecz jet- leg dalej działa więc postanowiłam, iż wezmę się za posta, cisza w domu, wszyscy już padają, nawet chomik :). Kawusia  i już miło wieczór się rozpoczyna.
Nasze wakacje rozpoczęliśmy od 3 dni w Singapurze, nocowaliśmy w ulubionej dzielnicy Geylang. W celu zrelaksowania się po długiej podróży Wrocław- Warszawa (autem), potem lot Warszawa-Londyn-Singapur następnego dnia spędziliśmy w Zoo Singapurskim. Kiedy byliśmy po raz drugi w Azji z Zuzą trafiliśmy do owego ZOO i na zawsze zapamiętałam nie o tyle zwierzęta, które są trzymane prawie, że w naturalnych środowiskach, brak krat itp., ale wielki wodny plac zabaw dla dzieci, który miał formę rekompensaty dla naszych bąbli za męczące poprzednie 24 h, zaś dla nas był chwilą, aby usiąść na ławce i podziwiać jaką radość im sprawiliśmy. W ZOO spędziliśmy cały dzień i następnie trafiliśmy do naszego hoteliku.
Kolejnego dnia mieliśmy samolot o 12 do Tajlandii, z powodu sentymentu i sprawdzonego miejsca mając na celu naszych znajomych wybraliśmy miejscowość bardzo znaną wśród turystów Ao Nang. Pierwszy raz byliśmy tam 6 lat temu, potem po 3 latach i miejsce zostało tak skomercjalizowane, że hoho...trochę to przykre, ale wiem, iż takie zmiana to też lepsze życie dla Tajów, a ja nie mam co narzekać, bo sama się dokładam  do tej komercji jeżdżąc tutaj.Byliśmy przez 6 dni w Tajlandii, mieszkaliśmy 3,5 km od centrum, cisza i spokój, mały basen, dzieci miały atrakcje jeżdżenia tuk-tukami, starsi chłopcy jeździli na "pace", dziewczyny miały masaże i pyszne drinki...wszyscy zadowoleni, 7 dnia spakowani przelecieliśmy do centrum Kuala Lumpur, byliśmy ulokowani w hotelu, w centrum handlowym (chińskim), gdzie na ostatnich piętrach mieściło się wesołe miasteczko, kino, pokój z laserami itp.https://www.berjayatimessquarethemeparkkl.com/
Zawsze jestem pod wrażeniem, jak Azjaci potrafią wszystko zrobić, to co w Polsce jest "wow", tutaj jest normalne. Będąc w tym hotelu, jesteś w centrum Kuala Lumpur, masz co zrobić z dzieciaczkami jak jest gorąco, jak i jest mnóstwo sklepów- sprzedających ich produkty, nie te markowe co u nas, jest różnorodność wszystkiego. Ja znalazłam buty-plastiki, na lato, idealne i tanie , koszt sandałów -25 zł, takie można kupić w Polsce za 100 zł. Nie mówiąc już, iż dla dzieci jest szeroki wybór ubrań i innych akcesoria.

 Chodząc sobie po tym centrum, podziwiając przygotowane ozdoby na Nowy Rok Chiński pomyślałam, iż Malezja jest krajem, w którym chciała bym zamieszkać, jest podobna do Polski pod wieloma względami, ale urozmaicona.

Oczywiście obowiązkowo poszliśmy na największą atrakcje Kuala Lumpur na Twince Tower, akurat, iż był to Nowy Rok, wszędzie było kolorowo i było pełno ludzi. Załapaliśmy się na pokaz fontanna multimedialnej.am się później znalazłem plac zabaw, ogromny azjatycki plac zabaw, na ktory już kilka razy próbowałam się dostać, w końcu się udało.

Byłam po raz kolejny w Azji i dalej mnie ona zachwyca, dalej urzeka mnie kultura i różnorodność i uśmiech ludzi, kolorowe ubrani,jedzenie po prostu wszystko, tu się czuje jakaś wolna, mniej narażona na nieprzychylne spojrzenia, można porozmawiać z ludźmi innych kultur, pośmiać się z nimi, kurczaki chyba gdzieś tutaj jest moje miejsce na Ziemi, tak mi się przynajmniej wydaje na dzień dzisiejszy. Proszę tego nie odbierać, iż nie doceniam życia w Polsce, ale jednak ta dawka witaminę D naturalnej, roślinność cały rok plus uroki zdrowego jedzenia bez problemów czynią Azję atrakcyjniejszą w owych wymiarach.


W następnym wpisie opiszę przygodę w Tajlandii z lekarzem, warto poczytać jako przestrogę dla podróżujących do Tajlandii.

I jeszcze zagadka, czy wiecie skąd pochodzi owe zdjęcie?? Dla pierwszej osoby,która odpowie prawidłowo, spotkanie na kawie z moją osobą :)

Paulina-mama Zuzi i Józka

W ŚWIECIE MAŁEGO KSIĘCIA

Pogoda za oknem jaka jest w Polsce, każdy widzi, ja z bąblami w domu cały dzień, kaszel i kichanie... herbata malinowa, lipa, miód, imbor i cytryna nie postawiła mnie na nogi więc i ja już teraz się rozkładam. Jednak zawsze to siedzenie w domu niesie za sobą korzyści-dziś oglądaliśmy najnowszą wersję filmu  "Mały książę", byliśmy oczywiście w kinie jakiś czas temu, ale dziś postanowiłam odświeżyć sobie ową ekranizację jednej z najcudowniejszych książek mojego dzieciństwa. Kto nie oglądał to niech jak najszybciej nadrobi zaległości.

Chęć na oglądniecie owego filmu było zainspirowane wydarzeniami z sobotniego wyjścia na sanki z bąblami i ich przyjaciółmi. Kiedy bąble szalały na sankach jak i na własnych pupach zjeżdżając, ja jak zwykle obserwowałam sobie zachowanie ludzi z dziećmi, takie mam zboczenie uwielbiam obserwować innych wszędzie gdzie się da. Jedna sytuacja bardzo mnie zasmuciła, stał ojciec z synem,  chłopczyk 10-letni, stał sztywno odwrócony prostopadle do ciała ojca, trzymał kurczowo sanki i jedną rękawiczkę, zaś ojciec krzycząc mówił "Ty ciągle coś gubisz, nie ma tygodnia, żebyś nie zgubił, gdzie masz tą rękawiczkę, ty ciągle coś gubisz, mam tego dość..", dziecko stało nic nie mówiło, miało strach w oczach i w końcu ojciec do niego "Nie będziesz mnie widział, zobaczysz, przez 2 tygodnie, do Ciebie nie przyjdę, taki jesteś, mam Cię dość", dziecko dalej stało, nic nie mówiło, ojciec dalej o mówił jaki ten syn jest niedobry, na koniec zadzwonił do babci dziecka i do niej przez telefon" Wiesz jaki on jest, znów coś zgubił, mam go dość" . Chwilę zastawiałam się, aby podejść do niego i mu zwrócić uwagę, ale już w głowie widziałam jak znęca się nad tym chłopcem psychicznie w domu.... jakie to jest okropne..przemoc psychiczna wobec dzieci, tak ciężko jest na nią zareagować, gdyż rodzic, który  stosuje może to robić po cichu, bezkarnie, dziecko zaszargane emocjami, jest jak na karuzeli emocjonalnej, obwiniane za problemy starszych staję się smutnym dzieckiem, z którego wyrośnie smutny dorosły.. całe to zdarzenie bardzo mocno mnie za, smuciło i przypomniało myśl Woodego Alen'a z filmu " Co nas kręci, co nas podnieca", że na wszystko mamy licencję, na prawo jazdy, na bycie pośrednikiem, ale na bycie rodzicem!!!! Nie ma, ja wiem, iż to jest nie realne, ale kto wie o co mi chodzi, ten rozumie mój tok myślenia. Potem dalej stałam na tej górce obserwując brygadę naszych maluchów radosnych, bawiących się jak i innych dzieci, które nie zatraciły radości z życia, które nie martwią się czy będą brudne, czy zgubią rękawiczkę, które wiedzą, że są bezwarunkowo kochane, i że jak zgubią tą  rękawiczkę, to rodzic, nie będzie na nie krzyczał tylko podmucha w zmarzniętą rączkę i da swoją rękawiczkę. Zastawiam się ile dzieci żyję w takim "kotle emocjonalnym", jakie są dzielne i nieszczęśliwe, jak radzą sobie z problemami dnia codziennego, kiedy wiedzą, iż  wracając do "domu", znów usłyszą jakie to są niedobre, niedoskonałe...Dziecko to człowiek, nie istota nierozumna, bez pamięci, jak ty byś się czuł drogi panie/pani, jak by grupa ludzi wokół Ciebie, wrzeszczała "Ty tumanie, znów nie zarobiłeś tyle ile powinieneś, ty durna babo znów coś zgubiłaś", jak my "dorośli idealni" czujemy się jak ktoś na nas nakrzyczy, szef zwróci słuszną nam uwagę!!! No jak? Ja wiem, iż te osoby, które stosują przemoc, mogą, aczkolwiek nie muszą być również ofiarami takiego samego zachowania w swoim dzieciństwie, ale to ich, według mnie nie usprawiedliwia, ponieważ inne osoby, które zaznały takich samych przeżyć w dzieciństwie potrafią żyć bez przemocy wobec swoich bliskich.
Myśli owe krążą mi intensywnie po głowie od tej soboty, więc wczoraj pomyślałam o tym, jak ja byłam dzieckiem, jaka byłam, co robiłam, co mnie cieszyło i co utraciłam już z bycia dzieckiem i co mogę zrobić, aby nie być "dorosłym całkowitym", więc puściłam "Małego Księcia", aby się wzruszyć jak dziecko .... i przypomniałam sobie o tym, co już zapomniałam :D.
Polecam również filmik z kampanii społecznej jak widzą nas dzieci, jak jesteśmy pijani, ale myślę, iż powinni bardziej zaznaczyć, iż kampania dla osób nadużywających alkoholu, ale nie dla tych co raz czy dwa razy w roku napiją się więcej, tak czy siak polecam.

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/10,114927,12484775,mocna-kampania-tak-cie-widza-dzieci-gdy-jestes-pijany.html

Paulina-mama Zuzi i Józka

JEDYNAK SKAZANY NA SAMOTNOŚĆ I BYCIE EGOISTĄ?

Czy bycie jedynakiem pretenduje nasze dziecko do bycia samotnym w życiu dorosłym, po naszej śmierci zwłaszcza ,jak i bycie egoistyczną jednostką społeczną? Często słyszę w trakcie rozmów z rodzicami posiadających jednego bąbla o takich właśnie obawach....Czy wy również macie podobne myśli na słowo "jedynak"?  A myśleliście, gdzie szukać źródła takich myśli o jedynakach, czy spotykane dzieci owe są bardziej "nieznośne", niż te co mają rodzeństwo? Prekursorem owych "rozpuszczonych jedynaków" był zwolennik selekcji rasowej jak i sterylizacji-  Granville Stanley Hall. Według badań przeprowadzonych 120 lat temu przez owego badacza, jedynacy są to ludzie o roszczeniowi, samotni i niedostosowani społecznie. Jednak trzeba zaznaczyć, iż badanie zostało przeprowadzone na "jedynakach" z rodzin zamożnych- ówczesnej arystokracji, rozwarstwienie społeczne jakie wtedy istniały znacznie różni się od różnic występujących w dalszych latach.

Na pewno nie powinniśmy opierać swojego myślenia na owych badaniach, niestety w psychologii zdarza się, iż niektóre badania o wątpliwie rzetelnej metodologii są źródłem stereotypowego myślenia.

Taka ciekawostka dotyczą badań...czy lubicie szpinak? Pamiętacie jak w przedszkolach namawiano nas, jedz szpinak- zawiera mnóstwo żelaza...i do tej pory trwa żelazowy szpinak, jednak warto zaznaczyć fakt, iż w 1890 roki przez błąd asystentki, która spisywała wyniki nad właściwościami szpinaku, zamiast 3 miligramów zostało wpisane przez nią 30 miligramów żelaza na 100 gramów szpinaku, również wtedy nie było możliwe sprawdzenie wchłanialności żelaza, a z  tych 3 miligramów wchłania się aż..............1 %!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

Jeśli odrzucimy to co nam podpowiadają mądrości ludowe to zauważmy, iż to nie bycie jedynakiem, ale sposób wychowania ma diametralny wpław, jak i indywidualne cechy na bycia takim i owym.
Ja znam mnóstwo jedynaków i są cudownymi ludźmi, jak i znam również tych co posiadają rodzeństwo i są skrajnymi egoistami. Często będąc w piaskownicy, jak bąble były małe, obserwowałam, iż to rodzice/babcie/opiekunki sterują zachowanie dzieci w piaskownicy, jak same chowają zabawki pod swoje nogi przed innymi, albo jak usilnie stoją nad innymi dziećmi, aby te ustąpiły ich dziecku huśtawki, albo na przykład sytuacje, kiedy mój Józek bawił się swoją ukochanym autkiem inne dziecko chciało je mieć i była wielkie oburzenie, aby iż mój Józek się nie dzieli natychmiast z innymi, dzielenie się - nie oznacza zabierania jednemu, aby dziecku drugiemu było miło, dzielenie się to zgoda dwustronna, na przykład zabawa na zmianę jedną zabawką, albo wymiana zabawek, To tak jak nam by ktoś kazał w momencie oglądania filmu dać swój komputer, chociaż czekałyśmy cały ranek, żeby się tym "pobawić" zapewne to nie było by się dzielenie z innym, tylko odebranie nam przyjemności.
Takie agresywne postawy opiekunów dzieci wpływają na ich kształtowaniem, a nie, że są jedynakami. Dla mnie naturalne jest, iż jedynak ma potrzebę koncentracji na sobie, tak jest zawsze w domu więc jest to dla niego normalne, ale owe zachowanie występują również u dzieci wychowanych w rodzinach  2 plus 2 i więcej. Wczoraj pisałam o moich problemach z Zuzą-przecież jej zachowanie wynika również z egoizmu, chcenia posiadania rodziców tylko i tylko dla siebie i walczy o to. Każdy z nas jest egoistą, nie bądźmy Święci, tylko jesteśmy ucywilizowani i wiemy, iż nie wypada, a dzieci są egoistami nieucywilizowanymi i to od naszego wychowania i  ich indywidualnych cech zależy jak ukształtują owy egoizm. A czy widzieliście, aby dzieci te posiadające rodzeństwo były niezwykle zadowolone, iż muszą się dzielić ze swoim bratem czy młodszą siostrą wszystkim? Nie!!!

Reasumując według mnie Jedynacy nie są większymi egoistami niż dzieci mające rodzeństwo.

Samotność....można być przecież samotnym wśród ludzi....albo "Z rodziną wychodzi się najlepiej na zdjęciach".... znacie ludzi, którzy po mimo rodzin czują samotni?
Ja znam takich, rodzeństwo nie oznacza przyjaźni na wieki, istnieje mnóstwo rodzeństw, które dzielą różne sprawy, które nie czują wspólnoty, bądź takie układy, gdzie brat/siostra są ciężarem, nie rozumieją się w większości spraw. Istnieją również ci co nie wyobrażają sobie życia bez swoich braci i sióstr, ale w życiu dorosłym poznajemy mnóstwo ludzi, naszych przyszłych partnerów, przyjaciół i to z  nimi spędzamy najwięcej czasu, zwłaszcza w świcie globalizacji. ile osób co roku spędza czas z przyjaciółmi, a nie z rodzeństwem. Według mnie przyjaciele ,ale ci prawdziwi, a nie atrapy przyjaciół są z nami z naszego wyboru, w nim czujemy oparcie, to samo w małżeństwie, mąż/żona są (powinni być :D) przyjaciółmi, to mąż i żona powinni tworzyć jedność przyjaźni w rodzinie, żona i mąż to jedno, to samo przyjaciele tworzą nie zwykle trwałe związki. Nie posiadanie rodzeństwa nie jest według mnie przesłanką do bycia samotnym, nasze wychowanie, jak i cechy charakteru, o których nie można zapominać, wpływają na to czy jesteśmy samotni, niektórzy przecież cenią samotność, nie którzy uwielbiają spędzać czas wśród ludzi. Ogół warunków ma wpływ na to jak żyjemy, jak wychowujemy dzieci, a nie czy jesteśmy sami jedynakami, czy posiadamy dziecko jedno czy więcej.
Porzućmy myślenie stereotypowe, wolność umysłu, patrzenia holistycznie na świat sprzyja szczęściu naszej rodziny.

A wiecie ja czasami jak się patrzę na rodziny posiadające jedno dziecko, nie iż zazdroszczę, ale jakoś widzę korzyści z posiadania jednego bąbla, jak ja to mówię "Jednego dziecko jest kompaktowe", zawsze jesteś w stanie się nim zająć satysfakcjonującą jego potrzeby bycia w centrum, jesteś w stanie w 100% skupić sie na jego zdolnościach, zainteresowaniach. Życie w rodzinie z większą ilością dzieci trochę obniża poziom satysfakcji rodzica dotyczącego spełnienia swoich powinności wobec każdego z dziecka osobno, jest to oczywiście do realizacji, ale trzeba się po gimnastykować. Ja wczoraj miałam sytuacje, Zuzinka kończyła lekcje o 15: 10, ściana wspinaczkowa na 16 30, zaś Józwik miał zajęcia na 17 z Krav Magai wtedy swoją pomoc zaoferował Tato dziewczynki- :) Zuzi przyjaciółki-jedynaczki, iż on je dwie weźmie, a ja spokojnie zajmę się Józwikiem, muszę go dziś zapytać czy jest jedynakiem skoro potrafi pomyśleć o innych??


Paulina-mama Zuzi i Józka

:

RODZEŃSTWO....UROKI I TE GORSZE STRONY

Witam ponownie, moja przerwa w pisaniu była spowodowana moją pracą, teraz mam lżejszy okres więc wracam do pisania. W głowie mnóstwo myśli, aż huczy :). Dzisiejszy pomysł na temat dotyczący posiadania jedynego dziecka bądź większej ilości bąbli wykiełkował w trakcie rozmów z rodzicami jednego dziecka, jak i  z rozmów z rodzicami posiadających jedno z dzieci niepełnosprawnych oraz z obserwacji własnych dzieci, które coraz bardziej stają się swoiste i ich charaktery zaczynają mieć coraz bardziej wyraziste oblicze.
Rozmyślania nad różnymi typami rodzin rozpocznę od swojej.

Obserwując własne dzieci i uczestnicząc w ich tarciach charakterów jestem niezwykle zafascynowana ich rozwojem osobistym, ale i czasem mam ich po prostu dość- młode silne charaktery, które dziś dają mi i mężowi w kość, ale za kilka lat widzę w mojej Zuzce przewodniczkę innych, zaś w Józku człowieka postępu. To jest takie cudowne widzieć młode umysły, które już teraz walczą o swoje i wierzą w "swoje" . Wierzą w swoje pomysły, mają marzenia, a jednocześnie są w stanie pomóc mi we wszystkim. Ostatnio cała nasza rodzina ogląda zaciekle "Niekończąca się opowieść",, ach te ziarenko fantazji- ile one nam daje radości!!!!

Oczywiście oprócz tej strony fantazji w naszym domu co raz częściej zdarzają się kłótnie między Zuzą i Józkiem, w które czasami ja się oczywiście angażuję, jak już nie mogę słuchać naszej Zuzki, która z przewagą słowną Józka miażdży, na co on czasami nie wiem jak już zareagować i pragnie uciszyć siostrę jak rycerz, biorąc swój ulubiony miecz i chcąc wymierzyć sprawiedliwość.
Od małego starałam się uczyć dzieci wyrażania uczuć, mówienia o problemach i super to się sprawdzało, ale coś ostatnio widzę duże problem u Zuzki zazdrości-potrzeby bycia tylko ze mną i wściekłość na Józka za to, że jest. Staramy się z mężem dzielić swój czas, żebym z Zuzką jak najwięcej spędzała czasu, rozmawiała jak najwięcej, ale jej stosunek do Józwika jest czasami przerażający:), ale damy radę, oto kilka zasad, które nam pomagają:

1.Co dzień siłowania dla mnie- muszę być odstresowana, aby przyjąć na "klatę" zazdrość Zuzki

2. Budzenie jej z uśmiechem na twarzy, wspólna droga do szkoły ze śpiewaniem wspólnych piosenek, rozmowy o szkole

3.Co dzień rozmowy o jej problemach, nie oceniając jej, zachęcając do wyrażania uczuć

4.Snucie planów na przyszłość, jak ona wyobraża sobie siebie, co sprawia jej przyjemność, czego nie lubi

5. Podkreślanie jej wspaniałych dobrych stron

6.Pomoc w każdym problemie

7.Realizacja jej potrzeb, pragnień - na topie zakupiona maszyna do szycia, na razie mamy problem z obsługą :) i chodzenie na ścianę wspinaczkową wraz z jej koleżankami z przedszkola, za którym tęskni, te spotkania z "starymi" przyjaciółkami są dla niej niezwykłym relaksem oraz wspólna nauka gry na pianinie.

8.Tłumaczenie i okazywanie swoich uczuć wobec niej jak i wobec Józka, rozmowy o miłości, czytanie różnych książek ukazujących, iż nie tylko my mamy takie problemy w życiu. Polecam książkę "Moje szczęśliwe życie" , polecam!!!

9. Świecić przykładem, nie musi być taka jak Ja, ale niech wie, iż ja  kocham nad życie, ale i też mam złe momenty i otwarcie jej mówię, dlaczego jestem zła, dlaczego się unoszę, podkreślając, iż ja i nikt  jest idealny i każdy ma prawo do szczęścia jak i smutku, złości.

Jak czasami już mam dość zachowania Zuzki i mam ochotę coś jej powiedzieć, po prostu jej dogryźć, przypominam sobie jakie było jej życzenie na święta pod choinkę , "Aby na świecie nie było wojen, aby wszystkie dzieci były zdrowe i miały jedzenie i rodziców", to wiem, iż to jest tylko gorsza chwila w jej dniu, a w środku jest wielkie serce, które będzie pomagało w życiu innym, tylko trzeba pomóc, aby to serce nie zniknęło, okazać jej zrozumienie. Nie oceniać, ale rozumieć.

To tyle jeśli chodzi o Zuzie, zaś Ziutek jest mniej skomplikowany jak narazie :), ale z nim też co dzień rozmawiam, też spędzam z nim czas,kiedy Zuza odrabia lekcje, czytamy Książki o Dinozaurach lub oglądamy katalogi Lego, bądź budujemy klocki Lego, walczymy mieczami.

Oczywiście staram się również spędzać wspólnie czas do tego służą głównie zabawy w gry planszowe, bądź totalne wygłupy- skakanie , uciekanie, zabawy w chowanego jak i czytanie książek, wspólne chodzenia do kina- ostatnio zrobiliśmy maraton, najpierw na film "Bella i Sebastian 2", potem na "Gwiezdne wojny", każdy z nich zadowolone.

Oprócz tych wszystkich środków, aby każde z nas było szczęśliwe chcę podkreślić fakt, iż kłótnie miedzy rodzeństwem nie są wyłącznie negatywne, lepiej, aby dziecko się złościło i wyrażało swoje emocje, niż było zobojętniałe. Dzieci, które potrafią się kłócić czują się w domu bezpiecznie, wyrażają siebie. Kiedy my się kłócimy jest to normalne? A dzieci nie nie mogą? One też przecież też są ludźmi! Tak jak Korczak powiedział -"Nie ma dzieci, są ludzie"!

Na dziś kończę, lecę naładować energie na dalszy dzień :D,  następnym post o Jedynakach- czy faktycznie są większymi egoistami? i czy są skazani na samotność w życiu dorosłych?









.

CZEMU NIEKTÓRZY TRAKTUJĄ DZIECI JAK BEZMYŚLNE ISTOTY?

Dziś w trakcie jazdy komunikacją miejską obserwowałam dwa babcie jadące ze swoimi wnukami w wózkach- dzieci koło roku czasu. Przez 3 przystanki jechała babcia nr 1. i rozmawiałam z wnukiem w sposbó normalny, bez zdrobnień ( ja nie wiem, o co chodzi z tymi zdrobnieniami, czemu to ludzie dorośli robią, chociaż dzieci kilkudniowe czy kilkutygodniowe itd. nie wiedzą, że to zdrobnienia!!!). Dzieciak ją słuchał uważnie, pytał się normalnie , a ona mu normalnie tłumaczyła. Super, uwielbiam takich ludzi , którzy rozmawiają z dziećmi jak z dorosłymi. Na 4 przystanku wtargnęła babcia nr 2 i pech dla babci nr 1 usiadła tuż za nią. I się zaczęło, "ojoj jaki ty jesteś śliczny, oojoj jakie ty masz niebieskie oczka, ojoj"- babcia numer 1 przewracała oczami, nie zrewanżowała się, aby prawić komplementy wnukowi babci numer 2. Przecież dziecko wyczuwa tą sztuczność, czy trzeba cały czas gadać do dzieci, one czasami nie maja ochoty tego słuchać, zwłaszcza od obcych osób.

"NIE MA DZIECI, SĄ LUDZIE" -J.KORCZAK

Kiedy babcia numer 1 tłumaczyła wnukowi o otwieraniu się drzwi i zamykaniu, babcia numer 2 pakowała w swojego wnuka słoik zupy, chociaż mały grubiutki, ale zupę trzeba mu wepchnąć. Ja rozumiem jak dziecko słabo przybiera na wadzę czy jest chore, a takie pakowanie bez potrzeby głodu jak dla mnie powoduje rozdrażnienie dziecka...przecież dzieci odczuwają również dyskomfort przejedzenia, a nie tylko głodu. Odczuwają potrzebę ciszy, nie tylko jak śpią, ale również jak patrzą nam prosto w oczy i tylko chcą być z nami. Czemu część ludzi traktuje dzieci jak debili. Czy jak mówię do dziecka rocznego "Ojojoj ale ty masz piękne oczy", czy dziecku to sprawia przyjemność, czy one nie mając jeszcze względu w to jak wygląda obchodzi czy ma ładne oczy?? To jest tylko takie gadanie byle by gadać. To samo dotyczy kłótni między rodzicami, rodzice się kłócą, dzieci przecież słyszą i odczuwają emocję, a rodzice mówią "Nie kochanie, wszystko w porządku", ale przecież dziecko wie, iż nie jest w porządku, a tu słyszy kłamstwo od mamy/taty i jest zamotane. Ja nie mówię, aby wciągać dzieci w problemy, ale wytłumaczyć generalnie co się dzieje w domu. Najgorsze wyganianie jest do pokoju, bez dbania o to, iż dzieci się po po prostu przejmują naszymi problemami, one zostają nie po to, aby nam przeszkadzać tylko pomóc chcą nam tak jak i my im pomagamy. To samo czasami rodzice mówią o dziecku w jego obecności jak by słyszało, a potem "Nie, nie, to nie o Tobie"....matko święta .
Wo gołe zwrócimy uwagę, czy dzieci w rozmowie z innymi dziećmi stosują zdrobnienia i zachwycająca się "Jakie ty masz ładne oczka??" Ja nigdy nie widziałam, aby moje dzieci czy dzieci moich znajomych rozmawiały w ten debilny sposób? Dziecko to nie debil, który łyknie wszystko co mu się powie. Teraz sobie wyobraziłam scenkę, jak siedzą z koleżanką z pracy i jej mówię zdrobnieniami "Sylweczko kochana, ojoj jakie ty masz śliczne nóżeczki, ojojoj ale masz piękniusie ząbeczki"- Od razu by mnie wzięła za debila. Czemu uczymy dzieci błędnej mowy??
Korczak pisał, iż nie ma dzieci, są ludzie!! Dużo bym dała, aby poznać Korczaka czy Montessori -  oj oczami wyobraźni widzę jak by im słuchała w jakiejś małej kawiarni przy świecach- niestety nie ma tych wspaniałych pedagogów wśród nas, ale my możemy kontynuować ich pracę, wychowując naszych dzieci na nie-debili :D.

https://www.youtube.com/watch?v=ohaFySwuYqc

Paulina- mama Józia i Zuzi

DAJ DZIECKO SAMODZIELNOŚĆ!!!

Już wiele razy podkreślałam jak wielką wartość dla mnie jako rodzica ma samodzielność dziecka.

Teraz bywając i w przedszkolu i w szkole mam większe pole co "podglądania" ograniczenia samodzielności dzieci przez rodziców. Te nasze małe fajtłapy europejskie- nie wszystkie oczywiście dzieci są nimi- ale powodują we mnie chęć ucieczki do miejsca, gdzie rodzice mają wrodzone, aby nie ograniczać swojego dziecka rozwoju cech do przetrwania w życiu. Jak zwykle widzę w wyobraźni dzieci azjatyckie, ale tak jak pisałam posta ostatniego mam również kontakt z dziećmi d Domu Dziecka od jakiegoś czasu i na ich przykładzie widzę radykalną różnice w tak zwanym "ogarnięciu się". Tak wiem, te czy inne dzieci są różne, kultura inna, inne więcej przeszły, ale chciał bym oddzielić stan emocjonalny od zachowań typowo odpowiadające są np.ubranie się, zjedzenie, orientacje ogólną w ciągu dnia itp. Znam i takich co wycierają pupę dziecku 5 letniemu!!!! Tragedia. Dziecko nie ma prawa decydować czy jest głodne, czy jest mu gorąco, czy jest zmęczone, czy może siku!!! Wczoraj siedzę na boisku szkolny-gorąco-20 stopni-dzieci biegają i nagle wchodzi mama po dziewczynkę i od razu " Jak ja ci kazałam się ubrać??!!". Mała cała spocona, ubrana w getry i bluzkę z długim rękawem- matka na silę wcisnęła na nią kurtkę puchową. . Teraz bądź cicho słuchaj, ale jak będziesz miał naście lat pretensje "A co ty taki dupowaty, no decyduj". Albo jak widzę matki z córkami w sklepie "Jaką chcesz bluzkę"...dziecko przez 10 min się zastawia i nagle znajduje swoją wybraną rzecz (przecież zostało o to poproszone przed 10 minutami), a  mamcia "A popatrz, a może taka?" :)... Mi nie chodzi o to, aby obciążać dzieci odpowiedzialnością za wszystko, bo oczywiście wiele rzeczy jeszcze nie wiedzą, ale pozwólmy im zadecydować tak do końca, a nie róbmy iluzji samodzielności. Dziecko ma prawko, aby być mu gorąco-częściej rusza się więcej niż my, ma mniejszy krwiobieg, jest mu cieplej..ma mniejszy żołądek nie umrze z głodu...nie musi odczuwać tego samego co my i mieć ciągle zadowolenie z tego co my mamy. Czasami zaprowadzając dzieci na jakieś zajęcia dodatkowe- ruchowe głównie, mamy poczucie, iż dla nich to zabawa, ale to nie jest zabawa to jest ich obowiązek, który może sprawiać radość. I dość często słyszę jak dziecko prosi opiekunów "Chodźmy na plac zabaw", a rodzic na to "No przecież pobawiłeś się" :D. Zupełnie inna perspektywa patrzenia na owe zajęcia.
Wracając do dzieciaczków, moich ukochanych podopiecznych,  ile oni mają samodzielności, 6 letnie dzieci zrobią wszystko. Tak wiem życie im nie dało dużo radości, ale na pochwałę zasługuję samodzielności dzieci- to co nasze domowe dzieci robią przez 30 min , moich podopieczni potrafią zrobić to w 5 minut, Ubranie się, wykąpanie, śniadanie raz chciach- wszystko płynnie idzie. Abstrahując od ich problemów emocjonalnych, widzę na ich przykładzie wielką przepaść między własnie nimi, a dziećmi o niby dobrym stanie emocjonalnym z jednoczesnym brakiem samodzielności. Widzę patrząc na nich, iż jednak mogą dzieci być taki samodzielne, o jakich pragniemy , aby były ,kiedy rano jest mało czasu, a nasze się guzdrają. :D.
Kiedyś na zajęciach na studiach, niestety nie pamiętam nazwiska psychologa, który to stwierdził na własnym przykładzie, iż dziecko od 3 roku życia jest w stanie samo przeżyć. W czasie II wojny światowej ile dzieci tak naprawdę było zdanych same na siebie i jakoś dały radę. Pamiętam jak Józio się urodził Zuza od samego początku mając 22 miesiące potrafiła go nakarmić, zmienić pieluchę i trwało to do dzisiaj, nic nie była przymuszona, ale nie była zniechęcana i wiem, iż potrafiła by go ogarnąć jak by była potrzeba. Jaką chęć do samodzielności zduszamy w dzieciach nie pozwalając im na nic. Najpierw wychowujemy jak w bańce mydlanej, a potem wrzucamy je w dżungle życie i dziwimy się, że sobie nie radzą, co rodzi się frustracja w rodzicach.... :(. Niech się "sparzą", niech zaznają uczucia porażki, przykrych  słów, brudnej pupy :), zamydlenia oczu, brudnego ubrania jak robią kanapki do szkoły, niech upadną, nabiją guza, poleci krew- my im dajmy "dobrą wolność", tylko co najważniejsze ROZMAWIAJMY Z NIMI- nie oceniajmy ich, tylko ich zachowanie, nie czepiajmy się, tłumaczmy i będzie super!


Paulina-mama Zuzi i Józia

POLSKI CYRK

                                                                           Z powodu braku czasu i lenistwa nie pisałam bloga,                                                                                         ale wczoraj   oglądałam wiadomości i to co

zobaczyłam , spowodowało chęć wylania z siebie myśli. Oczywiście chodzi o problem uchodźców, tych złych ludzi, tych terrorystów, tych brudnych Muzułmanów!!! Cóż za podejście chrześcijańskie drodzy Polacy. Ja wiem, iż jest też potężna grupa ludzi, którzy jak by mogli wzięli by pod swój dach potrzebujących, ale są niestety i tacy którzy by i z widłami stali przy granicy swojego miasta, wsi- rasizm w każdej postaci przelewa się przez krew Polaków, ale jak my Polacy jedziemy w różne strony świata i "zabieramy" pracę innym rodowitym , cóż za prostactwo umysłowe wkradło się w naród mój ojczysty. Hitem dnia wczoraj w wiadomościach było, iż chyba w dolnośląskim wjechał autokar z turystami z Malty, a co Polacy na to ?? Haa- Policja!!! Nielegalni w kraju!!! Trzeba z nimi do więzienia!!! Jeden z moich znajomych, który zwiedził cały świat i jest człowiekiem bardzo mądrym powiedział, iż Europa gnuśnieje , może nie cała ale jakaś jej część -również Polska jest w tej części gnijącej niestety. Ciekawa jestem czy ten kto prawi mądrości o kulturze Muzułmańskiej, czy zna jakiegoś Muzułmanina, czy cokolwiek poczytał oprócz forum na internecie w co wierzy Muzułmanin, jakie wyznaje wartości? NIE, NIE, NIE! Oczywiście przyjdzie 2 tyś, a może 10 tyś ludzi odr razu wybudują Meczety i będą nas zabijać! Tak, my Polacy niczym "naród wybrany", żyjący czasami drugiej wojny, nie znoszący w ciągu dalszym Niemców, my będziemy oceniać innych ludzi. Kto dał ci prawo oceniać innego? Kim jesteś, aby oceniać innych ludzi? Nikim, nicość przenika przez głowy i serca innych. Wyrzucony syryjski chłopczyk na brzeg morza to manipulacja medialna, nie to śmierć dziecka- a może to jak byś nie  miał/miała takiego szczęścia mieszkać w kraju nieogarniętym m wojną to mogło by być  twoje dziecko? Chwila refleksji, jak ty byś się zachował uciekając z kraju szukając czegoś lepszego dla siebie i dla innych. Jak słyszę argumenty, że to są zdrowi i silni mężczyźni-logiczne - kobiety i dzieci są słabsze jak mają uciekać no jak? My marudzimy, że musimy zawieść dzieci z przedszkola/ szkoły na zajęcia i już ogarnia nas niemoc i jęczenia,a co oni mają zrobić bez pieniędzy, szans na lepsze jutro, bez jedzenia i dachu nad głowę? To są ludzie, tacy sami jak ty, dzieci które pragną tego samego co twoje dziecka, ja nie rozgraniczam tego człowiek jest człowiekiem, przecież od jednego Boga jesteśmy !!! Gdybyśmy byli tacy odważni jak oni !!! My jesteśmy tacy cudowni- a ile kobiet jest bitych i dręczonych przez swoich partnerów , ile matek bije swoje dzieci, ile jest spraw w sądach o znęcanie się, dlaczego jest coraz więcej spotów reklamowych o przemocy fizycznej jak i psychicznej?? Dlaczego, uważamy,iż inni są gorsi od nas? Normalnie nurt narodowców będzie mieć za kilka dni tylu zwolenników obrony Polski przed "falą terrorystów". Od jakiegoś czasu mam kontakt z dziećmi z Domu Dziecka -  słyszę, że oni maja poczucie, iż w oczach innych są tymi gorszymi- to jest właśnie taki rasizm nawet dla swoich. Ile pośród nas jest zagubionych samotnych dzieci, nastolatków, których rodzice ( tacy chrześcijańscy) nie potrafili ze swojej winy otoczyć ich miłościach- krew się we mnie buzuje pisząc

o tym, gdyż znam problemy tych dzieciaków, tym młodych ale jak już doświadczonych ludzi, którzy od dziecka walczą o swoje i już mając naście lat mają już dość, są zmęczeni i buntują się przed światem, który dla niuch jest tak krzywdzący. Z każdym dniem niestety nie wiem jaką perspektywą mam patrzyć na życie, aby nie widzieć krzywdy innych, zwłaszcza dzieci. Czy istnieje jakieś miejsce na Ziemi, gdzie dzieci nie są krzywdzone?  Gdzie ludzie są tolerancyjni dla innych, gdzie można czuć się naprawdę bezpiecznym Chyba nie ma takiego miejsca, ale my możemy tworzyć sami w domu jak i w swoim otoczeniu taki właśnie świat dobroci i tolerancji i nietolerancji na rasizm krzywdę innych. Pomagajmy innym, a pomożemy sobie jak i swoim dzieciom.

WYPAD DO BUENOS AIRES :)

Taki mały żart w tytule postu. No niestety nie byliśmy  w Buenos Aires...ale w Kudowie Zdrój w pensjonacie o nazwie Buenos Aires...w sumie orginalna nazwa, a nie Kudowa Spa, czy Uzdrowisko Kudowa...pensjonat bardzo przyjemny, w drugiej linii "od centrum", graniczący z mała uliczką od strony frontu i z lasem od tyłu. Przemiła obsługa, w większości ludzie straci w obsłudze- bardzo ciepła atmosfera. Za pokój 3 osoby ze śniadaniem (normalne- chleb, wędlina, jajecznica, kiełbasa itp.)- 170 zł. Cena taka sobie, ale po przejrzeniu paru ofert to oferta ekonomiczna, niektóre hotele liczą sobie za naszą 3 -prawie 400 zł za dobę...Aj polska turystyka  w porównaniu do Azji- drożyzna ze hoho... Czemu Kudowa...Chciałam w trakcie przerwy w przedszkolu  i mojego wymuszonego urlopu na ten czas jechać nad polskie morze, gdyż nasze dzieci były prawie wszędzie, ale nigdy nad polskim morzem, więc chciałam im pokazać Bałtyk, jednak tłumy ludzi i ceny zniechęciły mnie. Wybrałam model tańszy i bliższy...a powietrze też czystsze.

Przyjechaliśmy w zeszła niedziele i wróciliśmy w czwartek. Podróż autobusem PKS za naszą 3 - 46 zł. Józek jechał na całkowitej zniżce, Zuza ulgowy, a ja normalny - całość 46 zł. Podróż niecałe 2,5 h. Mało ludzi w busie, bąble przespały cała drogę.

Pierwszy dzień szybkie obczajenie, gdzie można zjeść, posiedzieć na spokojnie itp. Pierwsze, co zaliczyliśmy to plac zabaw. Park zdrojowy jest czysty, ku mojej uciesze-brak psich kup!!!!!!!!!, w końcu w Polsce duży czysty park-cudownie. Plac zabaw zadbany, zamknięty (przy moim Józku, który ciągle znika komfort poczytania książki na ławce). Z placu zabaw przeszliśmy się wzdłuż drogi głównej, no nic ciekawego, ale musiałam znaleźć "Biedronkę"- jest przy hotelu "Willa Zuzanna czy Zuzia". Kiedy dzieciaki umierały z głodu, a ja chciałam usiąść i się napić "czegoś", wymusiły na mnie pizzę....nie napiszę nazwy pizzerii, ale takie ohydztwo to ja dawno nie jadałam, pizza standartowa-szyna, pieczary, ser.....spód ciasta przypalony, pieczarki to niepokrojone w plasterki tylko w kwadraty, wypadały z pizzy w trakcie podnoszenia, gdyż niepokrojone....ale już nie chciałam robić awantury, zamówiłam sobie piwko z sokiem malinowym i jakoś przełknęliśmy to "coś", oczywiście więcej nie poszliśmy. O 21 byliśmy na terenie ośrodka- zakupiłam im w biedronce, takie pierdółki, naciągnięte przez gumę lecą w górę i świecą- takie coś lata w rynku we Wrocławiu (oczywiście cena kilkakrotnie wyższa), poopuszczaliśmy pierdółki, ryjki się cieszyły, przez pół godziny, a ja napawałam się ciszą i zielenią.

Kolejnego dnia o 8 30 śniadanie, trochę porysowali w pokoju i wyruszyliśmy do Parku Zdrojowego, nie wchodziłam do pijalni0 tłum ludzi, od razu poszliśmy na plac zabaw, zaś potem dotarliśmy do Parku Linowego- 10 zł od dziecka za przejście odcinka dość krótkiego, bąble przeszły dwa razy każdy, oczywiście chciały więcej, ale ja nie zamierzałam więcej płacić, więc Zuza zaproponowała, że da 60 zł ze swojego kieszonkowego i wrócimy następnego dnia.

Ta propozycja bardzo mi się spodobała wolę, aby wydawała na takie formy zabawy, niż na bzdurne zabawki albo słodycze…Potem połaziliśmy po lesie- cały dzień na dworze, trochę popadała deszcz-wtedy siedzieliśmy na pod drzewem, obserwowaliśmy żywicę na drzewie, czytaliśmy książki. Bąble są dość sprawne, więc każdy drzewo, krzak, pień traktują jak plac do ćwiczeń. Nie nudziliśmy się. Wieczorem zjedliśmy w barze mlecznym „Ania” pyszny obiad- zupa pomidorowa- 4 zł, kotlet drobiowy, ziemniaki plus zestaw surówki- 17 zł plus kompot-ceny nie pamiętam. I znów wylądowaliśmy na placu zabaw, gdzie byliśmy do 21 30- zostaliśmy sami, więc razem z nimi pobiegałam po placu zabaw- oni tak uwielbiają bawić się w berka…ale jakoś głupio się czuję, kiedy inni dorośli patrzą, a tyle radochy dla bąbli. Potem znaleźliśmy jeżyka i obserwowaliśmy go przez 30 minut. Wróciliśmy- szybka kąpiel i bajka „Zuzia spotyka nieznajomego”, bąble padły, a ja zaczęłam czytać książkę, którą zakupiłam w sklepie papierniczym za 10, 50 zł – tania, a gruba - chińskie autora o pseudonimie Moyan tytuł książki MOYAN żaby- miło się czyta, polecam

Kolejny dzień- 8: 30 pobudka, śniadanie- dziś parówki(wczoraj jajecznica), i w drogę do Muzeum Zabawek- 5 min spacerkiem. Koszt biletu 2 ulgowe ( 8zł) + 1 normalny 11 zł= 27 zł. Dzieci z początku chaotycznie przeszły, ale przeszliśmy z 20 razy całe Muzeum i wtedy się zainteresowały. Ja miałam dziwne uczucie, niestety kiedyś oglądnięte horrory wpłynęły na moją psychikę, lalki z dawnych lat działają na mnie dziwnie- ich oczy- takie ciemne plus te porcelanowe twarze- aj..

W Muzeum spędziliśmy z 1,5 h, ; potem niestety wata cukrowa- kupują ją dwa razy w roku- nie znoszę ohydztwo- ale przy wyjściu z Muzeum Pani w kasie powiedziała, że na bilety jest zniżka na watę cukrową i już mordką moich kochanym zaświeciły się oczy o „dobru zakazanym”, jaka radość z waty : D:D …Następnie poszliśmy pochodzić po górach i dzień nam minął jak nic. Cały dzień w ciszy, zielenie i czystym powietrzu-Ziutek czuł się fenomenalnie.

Kolejny dzień – wycieczka autobusem do Muzeum Papiernictwa- już nie pamiętam, jaki koszt biletów, wejście do Muzeum płaciłam tylko ja chyba z 10 zł, zaś warsztaty dla dzieci robienia własnych kartek – chyba 15 zł od głowy, ale kurczę nie pamiętam. Muzeum same w sobie- nic ciekawego, ale warsztaty bardzo im się podobały. Bardzo miły pan prowadził z dużą dozą cierpliwości i fajnym niegłupkowatym podejściem do dzieci. Z Muzeum dzieciaki wyszły głodne, więc hop włączone on-line i wyszukiwanie Baru Mlecznego, który okazał się być 5 minut spacerkiem. I tu ceny o połowę mniejsze, niż te w Kudowie Zdrój- zupa 2 zł, zestawy obiadowe 10 zł góra, potem pochodziliśmy po centrum i jak zwykle trafiliśmy na plac zabaw. Dzieciaki pobawiły się z 2 godziny, poznały nowych znajomych- dla mnie jest to bardzo ważne, aby byli kontaktowi i chętni do poznawania innych ludzi w każdym miejscu- otwartość pomaga w życiu. A ja wierzę, iż nie na siłę, ale przez różne miejsca przebywania dzieci uczą się bycia chętnym do poznawania obcych. Potem w drodze do autobusu zakupy w Biedronce – powrót do Buenos Aires. Rzuciliśmy zakupy i hops do Parku w poszukiwaniu jeży.

Ostatni dzień- Zuzka wyciągnęła kasę 60 zł- od razu poćwiczyliśmy liczenie na monetach i poszliśmy do Parku Linowego, potem zaś do kaplicy Czaszek- nic fajnego, ale dzieci ładnie wysłuchały historii opowiadanej przez przewodnika- 3minuty pooglądały czaszki, pogadaliśmy o tym gdzie jest mózg w tej czaszce. Następnie dotarliśmy do Muzeum – Szlak Ginących Zawodów- pokaz kowala i lepienia z gliny- szczerze mówiąc strasznie denne- na szczęście były mini zoo  najlepsza atrakcja dla dzieci. Pośmialiśmy się z sowy, która wyglądała jak ta Sowa Ewa z bajki „Pingwiny z Madagaskaru”. Po wydurnialiśmy się i wyszliśmy z tego czegoś…. Przeszliśmy inną drogą- z 3-4 km- bąble już padały…ale było fajnie taka wędrówka. Widzę, iż są gotowi na chodzenie po górach, więc hak tylko będę mieć kilka dni wolnego i będzie jeszcze ciepło wybierzemy się na wycieczkę.

Bardzo lubię spędzać z bąblami czas- daje mi to taką radość…Te dyskusje z nimi, kłótnie z Zuzą, Ziutka opowieści o złodziejach i potworach….Kocham to…. Już się łapię na tym, iż chciałabym, aby byli jak najdłużej tacy malutcy i kochani… to jest taki magiczny czas bycia z nimi- bycia z małymi istotami, które tak cię kochają i potrzebują twojego przytulenia, akceptacji, zakazu i wskazaniu dobra i zła, twojej kołysanki i przytulenia w ciągu nocy, tej dłoni, którą tulą do policzka jak zasypiają… oczywiście nie myślcie, iż cały czas jest sielanka, bo też krzyknę na nich, też mnie złoszczą, ale to chyba musi zachodzić zjawisko homeostazy psychicznej 

Mamuśki złościcie się, ale bądźcie szczęśliwe!!!!

Paulina- mama Józka i Zuzi

WROCŁAW NA WAKACJE- CO ROBIĆ, A CZEGO UNIKAĆ? :D

Uff,...jaka ulga bez tej jednej ósemki, jutro szwy będą zdjęte... ekstaza mnie ogarnia na myśl jaki będę mieć tydzień bez bólu głowy jak usunę wszystkie zęby mądrości......Dziś, kiedy wracałam z pracy do domu pomyślałam co zaproponuję dzieciaczkom moim  w czasie przerwy w przedszkolu... zrobiłam burzę myśli i stwierdziłam, iż napiszę mini poradnik dla ludzi zwiedzających Wrocław  w czasie wakacji z dziećmi "CO ZWIEDZIĆ WARTO I CZEGO UNIKAĆ"

Wrocław cieszy się nowym ZOO z Afrykanarium ale nie zwiedzaj go w weekend, bądź święta- tłum ludzi do kas plus tłum do Afrykanarium- 2-3 h stania plus w czasie upałów, kiedy pełno ludzi w Afrykanerami jest duszno i po prostu nie przyjemnie, nie ma jak się zrelaksować..Najlepiej iść w poniedziałek-happy day- bilet rodzinny kosztuje 80 zł, normalnie kosztuje 120 zł. I nie kuście się jechać autem....korek i brak miejsca i drogi parking. Najlepiej wsiąść w centrum miasta w tramwaj numer 4 odjeżdża z przystanku Zamkowa i wysiadacie pod ZOO przystanek Hala Stulecia. Warto też zastanowić się nad kupnem biletu online.



Kolejna atrakcja w pobliżu Rynku to Teatr Lalek... Teatr plus plac zabaw w parku- jedyne miejsce we Wrocławiu publiczne, gdzie można bez strachu (o odchody psie) położyć koc i zrobić sobie piknik z dziećmi. W parku jest plac zabaw- piaskownica i różne przeplotnie plus karuzela z konikami- 2 zł za przejażdżkę. W czasie weekendu i po godzinie 12 jest tłok na placu zabaw...I oczywiście pójść też na spektakl Aktualny repertuar znajduje się na stronie

 http://www.teatrlalek.wroclaw.pl/repertuar

Po spektaklu, zamiast na plac zabaw, można się wybrać na basen na ulicy Teatralnej- basen bez zjeżdżalni- w weekendy często mało osób...makarony, deseczki są na miejscu. Ja często chodzę z bąblami w weekendy, godzina kosztuje 10 zł i czasami jestem tylko ja i jedna osoba na czterech torach. Można spokojnie popływać i podszkolić u dzieci pływanie.

Kiedy jest upał..a nie chcecie iść na basen warto się wybrać z dzieckiem (z ręcznikiem i rzeczami na zmianę) na Plac Staszica. Jest tam fontanna, gdzie dzieci mogą biegać i się schładzać, jest higieniczna, gdyż ciągle jest spływ wody i bezpłatna :D Dojazd w okolicach rynku z przystanku na ulicy Kazimierza Wielkiego do przystanki Plac Staszica -tramwajem 24 Osobowice.



Jeśli pogoda nie dopisuję warto się wybrać do Kina Era Nowe Horyzonty, super klimat i często puszczane są bajki i filmy dla dzieci, nieinfantylne, wartościowe. Do kina nie można wnosić jedzenia więc komfort oglądania jest cudowny, nikt nam nie chrupie koło ucha.

www.heliosnh.pl

Jeśli w kinie nic nie będzie można się wybrać spod rynku tramwajem przystanek Zamkowa - numer tramwaju 23- wysiadamy Wrocławski Park Przemysłowy Ii przejść na ulicę Fabryczna 10-13- na ścianę wspinaczkową, mało ludzi do godziny 15, super obsługa www.egier.pl

Kiedy nie mamy ochoty wydawać kasy, można pójść na Wyspę Słodową, ogromy plac zabaw, często odbywają się imprezy, warto sprawdzić aktualności na www.wroclaw.pl   Można sobie posiedzieć, teren rozległy, plac zabaw dla maluszków jak i dla starszych oraz siłowania dla dorosłych obok placów zabaw. Super spędzony czas- dzieci szaleją, a rodzice sobie ćwiczą.

Kiedy już dotrzemy do Wyspy Słodowej warto zakupić na ulicy obok smaczne pieczywa w piekarni na pl.Bema  jak i skoczyć na lody pl.Bema 3






Atrakcją dla dzieci może być przejazd zabytkowy tramwajem http://tmw.com.pl/zabytkowe-tramwaje/rozkład-jazdy-linii-zabytkowej/

Nie polecam Aqua Parku w wakacje, pełno ludzi, bardzo duszno- i drogo.



Jeśli jesteś wegetarianinem to we Wrocławiu znajdziesz mnóstwo knajp z wegetariańskim itp. jedzenie. Polecam Złe Mięso, Vega.

Jeśli jesteś hipsterem powinieneś wybrać się na ulicę Antoniego, są knajpki typowo hipsterskie, zwłaszcza restauracja "Charlotte"- dobra kawa.

                               
Jeśli jesteś smakoszem piwa przejdź się do pub Academus w pięknej małej kamiennicze na ulicy Kiełbaśniczej- mnóstwo rodzaju piwa plus prawdziwy cydr dla smakoszy.





Jeśli lubisz włoskie klimaty powinieneś przejść się na ulicę Więzienną do Galerii Italiana, pyszne pizze i lody.

Jeśli chodzi o noclegi to są tylko nie będę pisać, bo każdy ma inne preferencje co do wygody  i ceny.

Najtańszy sklep w centrum miasta to Carrefour mieszczący się w Galerii Dominikańskiej.





JAK COŚ POTRZEBA PISZ MAILA CHĘTNIE UDZIELĘ WSKAZÓWEK...POZDRAWIAM

Paulina-mama Józka i Zuzi

PRZEMYŚLENIA W BUSIE.... CD

Niestety moje chęci utworzenia nowego wpisu zostały zniweczone bólem ósemki-aaa-i chorobą Ziutka. Mam trudność z ogarnięciem się dziś i czekam na zabieg usunięcia tego cholerstwa w środę...ufff...jaka ulga mnie czeka.

To jest mój sposób na przetrwanie bólu lub złych momentów w życiu, zawsze sobie próbuje wyobrazić jak to będzie za 2-3 tygodnie- w sytuacjach, które rokują przyjście lepszego. To jest mój pierwszy dzień od jakiegoś dłuższego czasu, gdzie pozwoliłam sobie nic nie robić, tylko leżeć i szczerze mówiąc...okropnie się czuję-bezproduktywność mnie przytłacza...nie wiem jak mogą ludzie spędzać cały dzień nic nie robiąc...okropne uczucie, od razu smutek i zniechęcenie do następnego dnia. Jeśli miała bym świadomość, iż kolejny dzień będzie taki jak dzień dzisiejszy to po co wstać z łóżka!!! Teraz przypominają mi się sceny z filmów, jak kobieta ma zawód miłosny-ubrana niechlujnie z pudełkiem lodów czy czekolady-wydaje mi się, iż jest to wpędzanie się w jeszcze większe problemy natury psychicznej- lansowane niestety przez odrealnione filmy i seriale dla nastolatek. Ostatnio wpadła mi okazją pójścia do szpitala w celu odwiedzenia nastolatki i tak stałam w tym sklepiku szpitalnym, aby kupić wodę do picia i stwierdziłam iż wodę to też się robi nastolatką w głowach oprócz youtube i innych portali dalej na półkach z prasą widnieje gazeta wszech czasów "Bravo"! Pamiętanie tą gazetę...mi mama zabraniała jej kupować, ale dobrze pamiętam rubrykę "Mój pierwszy raz"...i dalej sieczkę sprzedają dzieciom. Wtedy jeszcze alternatywną gazetą była "Filipinka"- ambitne pismo dla nastolatek. Jak ciężko jest wychować dzieci próbując odgradzać jej od tej sieczki w telewizji, prasie itd. Dostęp tego wszystkiego czasami prowokuje we mnie myśl, aby uciec gdzieś, gdzie jest tego mało, ale nie ma gdzie...no chyba, że w kosmos!:D

Dziś jeszcze jedna sprawa, która zmusza mnie do wyjścia z domu- moc atrakcji w przedszkolu u dzieci. Nie narzekam na przedszkole, gdyż to jest obowiązek Pań i dyrektorów, ale tyle ile w tym roku było uroczystości angażujących dzieci i rodziców to już przesada. Nasze dzieci mają  tak wypchany kalendarz,że jak mam coś załatwić lub się z kimś umówić to muszę pomyśleć "Co dzieci mają w tym tygodniu", dziś mamy konsultacje....a czego ja się więcej dowiem o swoim Józku-ale z kultury osobistej podejdę, chociaż Panie wiedzą, iż uważam to za stratę czasu mojego i ich. W tym tygodniu konsultację, Pointa Sezonu Baletowego, urodziny koleżanki, zakończenie przedszkola,drugie urodziny.....o matko oszaleć można! I dziś tak siedzę i przypominam sobie dekalog bojowej tygrysicy, iż dzieci nie uczestniczą w przedstawieniach-starta czasu-i dziś się z nią zgodzę. Rozumiem jedno przedstawienie na pół roku, ale nie co chwilę. Niestety żyjemy w czasach, gdzie kalendarz jest wypchany co chwile gloryfikację jakiejś osoby, zawodu itp. Nie chcę wyjść na ignorantkę, ale ja jakoś nie przywiązuję uwagi do tych dni, oczywiście serce mi rośnie jak moje bąble coś robią i wiem, iż się starają ale nie co chwilę.  Jeśli chodzi o balet to to rozumiem, ale zakończenie jest raz w roku i koniec ,a w przedszkolu non stop. I właśnie idę się zebrać do przedszkola na konsultację, gdzie usłyszę, iż Józek zrobił postępy, ale jest zbyt energiczny :D

Następny wpis planuje po usunięciu ósemki.....już nie mogę się doczekać uczucia ulgi!

Życzę miłego weekendu i spokojnego bez bólu zęba i innych przeszkód, aby się cieszyć dniem!

Paulina-Mama Józka i Zuzi

ZWIĄZEK- NAMIĘTNOŚĆ ZACHODU CZY HARMONIA WSCHODU?

Do dzisiejszego artykułu zainspirował mnie film "Zaginiona dziewczyna". Film już nie jest nowością ale kiedy oglądnęłam  go po raz kolejny, kilka dni temu w zupełnie inny sposób odebrałam główną bohaterkę - Amy. W filmie jest ukazany obraz pary, gdzie mężczyzna staje się dla swojej żony nudny, nieatrakcyjny. Ona postanawia uatrakcyjnić ich życie, aranżując swoje porwanie. Oczywiście w filmie występują wydarzenia skrajnie niemoralne i ze spektrum zaburzeń osobowości. Film polecam do oglądnięcia...gra tam Ben Affleck i cudowna aktorka Rosamund Pike.

Jak rozmyślałam o atrakcyjności związku wokół mnie jak i swojego związku przypomniał mi się również artykuł prof. Łukaszewskiego o namiętności w związkach. W artykule poruszana jest kwestia nie seksu, ale życia na co dzień.. jak się sobą nie zanudzić...Zastanawiałyście się może jak to jestem, iż czasami wraz z czasem, kiedy to nasza miłość jest już dojrzalsza i sprawdzona wieź między wami a partnerem nasz partner zaczyna nas irytować...wspólne spędzanie czasu staję się meczące i irytujące...czasami nasza miłość tak spowszedniała i stała się oczywista, że przestaliśmy dbać o nią i wdała się nuda i brak fascynacji sobą nawzajem...tylko dzieci, zakupy, praca, a gdzie wy?? W artykule poruszana jest kwestia komplementowania, iż miłe słowo od ukochanego/ukochanej już nie jest takie atrakcyjne, a nawet jest irytujące i wkurzające jak ci powie " Ale ładnie wyglądasz", a ty sobie pomyślisz, iż kłamie...zaś jeśli powie to kolega z pracy... ooo o już coś miłego :). Następnie opisane są dwa irytujące pytania zadawane w związku "Kochasz mnie? , "O czym myślisz?". A gdyby nam zadawano takie pytanie co dzień i to kilka razy dziennie...irytujące. Zastanówmy się czy on ma możliwość jakiejś innej odpowiedzi niż tej oczekiwanej. Czy faktycznie ma za co nas kochać, lubić, czy dalej jesteśmy atrakcyjne dla niego. Już nie mówię o wyglądzie, ale też nie przeszkadza być wysportowana, uczesana i schludnie ubrana...a wy co myślicie o swoich partnerach jak widzicie ich w rozciągniętym T-shircie, rozczochranych i nie ogolonych... z pilotem/tabletem/komputerem w dłoni...Czego my tak naprawdę oczekujemy od siebie łącząc się w pary, czy potrafimy być dalej sobą i akceptować dalej partnera? Jak w Polsce widzimy swoje role w związku, a jak pojmują życie w parze na przykład Chińczycy? Jak ogólnie pojmowane są role społeczne, które przecież w sposób znaczący wpływają na nasze związki, rodziny? Czy my Polki nie zatracamy się w miłości i jak tylko coś nam nie wychodzi w związku u stajemy się sfrustrowane, miłość albo nas uskrzydla albo podcina je? Prowadząc blog mam świadomość, iż jest to rodzaj eksybicjonizmu więc ja się przyznam, iż kiedyś tak właśnie odczuwałam miłość w związku..aż do zatracania. Zakochani "mogą góry przenosić", jednak tak mi się wydaje, iż kiedy to zauroczenie się kończy odczuwamy żal, załamanie w życiu, nic nam się nie chce. Poprzez idealizwanie miłości na samym początku - na końcu jest rozczarowanie "on był kiedyś inny":). Taki obraz jest odpowiedni dla nastolatków- burza hormonów, mała wiedza o życiu, ale kiedy kobiety bądź mężczyźni dojrzali dalej tak się zachowują to stanowi to problem. Żyjemy w tempie ekspresowym, często praca pochałania nas, kredyt mieszkaniowy przytłacza i jeszcze jak dołożymy problemy w miłości to partnera to robi się dramat. Jeśli chodzi o kuture chińską... związek to uczucie ale z uśiadomieniem sobie jej zagrożenia, nie ptarzenie przez różowe okulary. Związek dla ludzi Wschodu to głownie harmonia, dobro wspólne, wspólna praca, wspólne konto. Niestety to wiąże się z faktem, iż my Europa jesteśmy wychowywani w nurcie kultury indywidualistycznej, zaś większość część Azji stanowi kultura kolektywistyczna. W indywidulanej myślimy "co dobre dla mnie:", zaś w kolektywistycznej " co dobre dla innych". Dotyczy to również w związkach para myśli o sobie jako o wspólnocie, mąż i żona to jedność więc jeśli będą sprzeczki o bzdury to obydwoje cierpią, nie ma "kto jest na dole , kto na górze", kto ma racje  w kłótni o bzdury. Ciągle oczekujemy od swoich parterów kwiatów , czułych słów zamiast skupić się na budowaniu harmonii. Jeśli będzie harmonia znajdzie się czas na namiętność, ale jeśli mamy nadzieje, że nasze życie z partnerem pomiędzy pracą, kredytem i pieluchami będzie wypełnione namiętnością  jak w "Modzie na sukces" to tylko same ze sobą zwariujemy, a nasze rodziny razem z nami. Jeśli skupimy się na naszym wspólnym interesie- naszym małżeństwie i to co możemy załatwimy same, bez wciągania naszego partnera w każdy drobiazg  z naszego życia to będziemy mieć więcej czasu na wspólne tematy wspólne rozwiązywanie problemów ważnych. Czasami widzę jak małżeństwa idą razem do sklepu ...ona wybiera doniczkę , a on stoi i wyglądają jak zaraz ma wybuchnąć...no niby spędzają czas razem, ale czy ona sama nie może tego zrobić, a on niech pójdzie sobie gdzie chce. Po godzinę się spotkają każdy załatwi swoje i spędza resztę dnia razem bez zbędnych emocji wywołanych kupnem doniczki. Często słyszę ...a pokłóciliśmy się o pierdoły...właśnie po kupno jakiejś doniczki, o kolor ścian itp. Czasami mam wrażenie , ze za bardzo skupiamy się na pierdołach dnia zamiast myśleć o rzeczach ważnych. Jeśli już mamy skupiać się na pierdołach to nie wciągajmy całej rodziny. To samo dotyczy zakupów, chodzenia do kina ...niech w naszych głowach zaświta myśl, ze czasami wciągamy druga osobę do naszych zadań dnia, od tak, a często jest to nie potrzebne....Idziemy z koleżanki i z dziećmi na lody,,, to niech facet zostanie w domu, a nie...musi iść bo musi...żeby przypadkiem nie było , ze ja się zajmuje dziećmi , a o nie. I to działa w druga stronę...nie pchaj się wszędzie jak mąż idzie z dziećmi gdzieś ..ty w tym czasie zrobić cos do jedzenia albo idź na spacer, spotkaj się z kimś lub nic nie rob.... Twórzmy ustabilizowane życie w swojej psychice, nie opierajmy się na emocjach tylko na tworzeniu stabilności miedzy sobą. Jeśli mamy problemy z pieniędzmi, zdrowiem, wychowaniem dzieci- to uratuje nas harmonia rodzinna, da ona nam sile do walki. Jeśli każde z nas będzie w porządku do partnera i do siebie i skupi się na życiu, a nie kupowaniu doniczki, która nie stanowi żadnej wartości w życiu, będzie  nam lepiej, nie będzie powodów do kłótni o bzdury, a znajdzie się czas na spędzanie czasu w sposób wartościowy. Jednak żeby to zrobić, musimy wiedzieć czego oczekujemy od siebie i od partnera, ale zdejmijmy różowe okulary...zakładajmy je od czasu do czasu:)

KRÓTKI POST.. :D

Witam wstawiam krótki post, jutro zamieszczę coś dłuższego. Chciałam się po prostu podzielić informacją i namówić was, żebyście się również przyłączyli. Dziś dostałam kartę Dawców Szpiku. Niby nic, ale dla mnie to wielka radość. Od kilku lat chciałam się zarejestrować, ale wcześniej stan zdrowia, potem ciążę jak i podróże po egzotycznych rejonach mnie dyskwalifikowały. Jak wróciłam z Azji odczekałam te 6 miesięcy od powrotu i wysłałam swoje zgłoszenie i dziś dostałam kartę, iż się nadaje! Cieszy mnie myśl, że może za miesiąc, a może za rok, a może za kilkanaście lat będę mogła komuś tak naprawdę pomóc. Zawszę widzę przed oczami te dzieciaczki chore, tych rodziców i rodzeństwo walczące o każdy dzień życia- oni są bohaterami życia ówczesnego, wyszarpują każdy dzień, aby być razem. Z takich ludzi powinniśmy brać postawy życia, nie narzekać, cieszyć się, że możemy wyjść na spacer, pobawić się we własnym domu, planować spokojnie przyszłość, a nie spędzać cały czas w szpitalu. Jak te mamy czy tatusiowie mają ciężko, kiedy jedno z dzieci choruje, jak jedno z nich musi rozstać się z domem, pozostałymi dziećmi... jak to jest ciężko, choroba dziecka, rozstanie z rodziną, warunki szpitalne i wieczny strach o życie. 



Kochanie rejestrujcie się, a może wy kiedyś też będziecie potrzebować takiej pomocy, a może ktoś z waszej rodziny czy bliskich. Im nas więcej tym bezpieczniej dla nas samych. Pozdrawiam i jutro obiecuję umieścić dłuższy wpis.. temat o tym jak nie zanudzić się w związku, jak zwiększyć atrakcyjność w oczach naszych partnerów.

Mały krok do resjtracji wystarczy kliknąć :D www.dkms.pl



Pozdrawiam
Paulina- mama Zuzi i Józia

CZY MY POLACY JESTEŚMY DZIWNI??

Witam!! Moje braki w pisaniu spowodowane były brakiem komputera, który coś się zaciął i leży w naprawie od ponad tygodnia, zaś mój ukochany mąż sprezentował mi nowy komputer więc ruszam do pisania z poczuciem wielkiej radości i chęci wyrażenia swoich spostrzeżeń z ostatniego okresu.

Źródło www.wp.pl

Dzisiejszy temat o mentalności Polaków jest spowodowany moimi przeżyciami ostatnich tygodni. I zaznaczam od razu ja nie generalizuje na całą Polskę swoich opinii, tylko piszę o tym co widziała j słyszałam. Od ponad miesiąca "wzięłam się za siebie "jak to się mówi i zaczęłam pogłębiać język angielski jak i wyrzeźbić ciało :) i chodzić na siłownie i na basen. I co mi się rzuciło w oczy w szatniach damskich... to takie wieczne skrępowanie własnym ciałem, zakrywanie centymetra własnego ciała przed innymi, latanie do ubikacji, żeby tylko nie pokazać się w majtkach, bądź w staniku...czasami to mnie tak śmieszy jakie systemy ubierania kobiety przyjmują, żeby zakryć się i w jakim tempie to robią... powinny być mistrzostwa świata w tej dziedzinie. Dotyczy to kobiet w każdym wieku...ja nie namawiam, żeby skakać na golasa po przebieralni ale po co takie ukrywanie się, przecież mamy wszystkie to samo, a poza tym tak naprawdę nikogo nie obchodzi jak my wyglądamy, po co komu taka wiedza. Przez te zachowania dziwaczne innych kobiet ja zaczęłam przywiązywać uwagę, iż kiedy idę na siłownie nie zakłam stringów, przecież tak nie wolno :P z tyłkiem do ludzi się wybierać, ale wczoraj założyłam ..a co trzeba rozbujać naród :) i spotkałam się z reakcją zadziwienie, kiedy to stałam w koszulce i majtkach i się odwróciłam tyłem do pań na 3 sekundy... oj wyczułam zgorszenie...ja bezwstydna! Jedna najlepsza sytuacja, śmiać mi się chciało, kiedy na basenie- pełna przebieralnia kobiet-oczywiście wszystkie poukrywane po kątach jak weszła  babeczka po 30 i zdjęła wszystko i na spokojnie się ubierała i krzątała na golasa...oo to wszystkie kobiety ze zdziwieniem na nią jak ona może i wymieniały się wspomnieniami, ale kobieta nie przejmowała się wcisnęła majtki na tyłek i stanęła w majtkach z piersiami na wierzchu suszyć włosy...spojrzenia ją okalały z każdej strony od tych świętoszkowatych. I jednocześnie przypomniałam sobie sytuacje z dnia wcześniejszego kiedy to dziewczynki w wieku szkoły podstawowej się przebierały przy mnie bez krępacji i bez jakiś durnych uśmiechów wobec siebie jak i wobec mnie...skąd w kobietach takie zawstydzenie własnym ciałem, brakiem luzu w tej strefie i negowaniem nagości innych. Po co się tak przejmować ..kobietki wyluzujcie się...może myślicie.o matko "Ale ja gruba", ale ta kobieta co stoi obok was pomyśli o sobie "Ale mam małe piersi" .. dbajmy o siebie, ale nie wstydźmy się własnego ciała po co to nam? Po nic!

Kolejne spostrzeżenie kultura osobista... jak i na siłowni, na basenie bądź w przedszkolu. Nie wiem jak wy, ale ja mam zakorzenione "dzień dobry" itp. zwroty ale czasami ja mówię wchodząc do przebieralni, a tu cisza- no jak by mi w pysk ktoś strzelił..czuje się głupio, chociaż nic nie zrobiłam dziwnego.. ale najlepsze są sytuacje, kiedy przechodzę przez miasto i idzie rodzic z przedszkola, którego mijam co dzień od 3 lat i on udaje, że mnie nie widzi...ludzie co to ma znaczyć??  Można kogoś nie lubić, ale jak będzie wyglądała Polska jak ludzie przestaną stosować kulturę osobistą, będą się zakrywać w przebieralniach i negować normalne zachowania innych ludzi?. Jak sobie przypomnę podróże po świcie, to czy to Tajlandia czy Kambodża jak i inne kraje tam każdy "Hello", kobiety z kobietami w przebieralniach gadają, śmieją się, przebierają bez krępacji, chodzą w Tajlandii Transwestyci, każdy jest jaki jest, duchowość na pierwszym miejscu, co za wolność i logika w ich działaniu... życzę sobie i wam więcej wiary w duchowość i mniej egoizmu...


Życzę miłego dnia i do zobaczenia ...lecę na siłownie... w stringach :)
Paulina - mama Józka i Zuzki